Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

Dat villooke van Pieterke

Pieterke koem bij z’ne bompa oan, nie al te goed gezind, hèè begos oaf te loope.

“De kèttel van m’ne villoo deet kkrr.., kkrr.., kkrr..! M’ne zoal wiemelt van lènks noo rechs en steet veel te liehg. As ich joag, moet ich hel douwe, dèè bolt toch nie. Den achterste frae pakt nie en rammele, dat deeter wei de bèste. Zoe ’n aa kaar, ‘nen echde stómme villoo!”

“Waste mich nou zèks, rammelt d’ne villoo? Dan vierste mèt rómmel. Kóm mer ‘ns mèt de graasj èn, dan zille ver ‘ns kiehke wat ver konne doehn.

“Mèt ‘ne stijve borstel zille ve dei gerosselde kèttel, de kamperoar en de spanrèèdsjes ins zeiver moake. Lèg iers mer èntige gezètten tronner, dan wasse ver seffes de pinjoas mèt white-spirit en ‘nen aaë vaerfborstel , dan ès alle voulighèds trout.

De oehliespeet en den oehlie dèè bompa oppe kèttel loet drèppele, die wonnere…. Dèè kkrr.. kkrr.., kkrr.. woas weg. Dat woas vier ’t menneke ‘n half meroakel.

Bompa douwden ins op de veerste band. Den doum zoet bedeemen oppe zjoant.

“Menneke, d’n baan stoeën veel te plat. Hei ès de pómp…, oppómpe!”

Doen Pieterke pómpoaf woas koem bompa helpe. Hèè poek het pómptempoo ieëver zoelang totter geen nètske nemie ènne band kos douwe.

“Ziehste, doer dei platte baan zwiemelt d’ne villoo en moeste vrènge vier him rech te haage.”

“Dèè zoal, wa’s doo van? Jóng , jóng,…

Èn dei roei doehs ligge ringslieëtels, lang mich doo ‘ns mót 12-13, dan zètte ver iers de pen op hieghde, ve richte de zoal en dan draeë ve de moeiers potvas.”

Gelèkkig kipperde de zoal nie noo veer och noo achter.

“Bompa, dèè frae pakt ooch nie; ich moet mèt m’n viet ieëver de grond sleepe vier te stoppe.”

“Dat zal woal, kóm mer ‘ns kiehke, dei frèèblèkskes zijn toch raddekoal verslieëte. Mèrge, wei de bliksem noo de villoomèèker vier nouw te zètte! Boe trèkt dat nou op?”

Oei, Bompa woas nie goed gezind…

“Èn elk geval lótte ver èntige drèpkes oehlie èn de gèène loope, aaners ès het achtereen boem-petat de grond op as eene van dei gerosselde fraekaabels brikt. ”

“Ich bèn al ‘ns gevalle, mèt Nino dèè vanveer oppe stang zoet. Dèè haa ‘ne faerme soets vier z’ne kop en ’n bloedsnout. Mijnen èlleboog bloeide en me stuur stont hielegans sjeef.”

“Ah, zoe ! De wèts toch daste zoe nie mèt twie op ‘ne villoo moogs joage! Och wètsten dat nie? ”

Pieterke trok e roar sneitsje…, bompa haa gelijk.

“Menneke, nog iet, pak doo op het kèske dei broun vod, en moak de zjoante, de speeke, de kaader, en de slijkploaten mer ‘ns proeëper. Villoo sjoenmoake nieme ze dat…”

E goed ketier loater woas Pieterke het al lang miehg. Hèè dors toch nie outsjeeë.

“Zèk, bompa, ès dat ‘ne villoo onnerhaage wei het moet?”

“Weiste zèks, menneke, en aste dat nie dees, dan jiehgste mèt rómmel.”

Efkes ternoo zwiepte Pieterke ze pietsjen ieëver zoal en stang en vórt woas ‘r, me zonner kkrr.., kkrr.., mèt hel gepómpte baan en ‘ne vaste zoal.

Bompa riep him nog noo:” Mèrge noo de villoomèèker vier nouw fraeblèkskes.!”

Zoe ‘n jing, ze joage ter mer op los en d’r ès niemes dèè doo ins noo kiehkt.

Zèk, voake, wilder ooch ‘ns kiehken och mijne villoo veilig ès??