Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

Zoe zijn ter doehzende

Out den tijd van vier, onner en krek noo den oerlog hèbbe doehzende verhoale, groeten en kleen, de ronde gedoeën. Doer dèèn Deitse bezètter haaën oos minse mezeerie genóg èn dèèn oerlogstijd. D’r woas vanalles en nog wat te kort. De minse woere vernoamelek ènne wier im genóg èèten en drènke, vier dei gemeenlijk groete houshaages, op tóffel te krijge.

Minse, dei oaleke doag onnerwèège woere vier ’n half zekske koere, e koppel eeër, freet, boeëter, biete, rópkiel, èèrappel enz. tinnes te krijge. Prijze im van te deizele.
Ich zelf rappeleer mich nog dat oos maa èn 1943 doo èn Bokrek twelf frang betoalde vier ’n ee. Ooze paa mos van den dektoer alle doag een ee èète… Hèè mos ooch zès wèèke plat ligge. Wat verdienden hèè doen?

Èn dèèn tijd haa èlk houshaage ‘ne legimmenhoeëf och ’n heefke. Ze hoele èntige hinne, wat knijn, wèème plak haa e sjóp och ’n geet. Sjekloat, zabberstekke, kermelle, kebabbelkes, applesiene, benaane…, ongekant. Al dat snópgoed van allewijl bestont mesjein, maer alleen de rijke wisten het te vènne.

Èn de bevrijdingstijd (september 1944) veraanerde dat.
De drei dochters van oos groetaars, dei toch zès koubiesten haaë, brochden dei mèlk noo de minsen oppe setee. De bekkers woere de bèste klante. Ooch de aezenjöörs dei èn Zwarbaerg èn de vielas oane pèt woende woeren ooch vaste klante.
Doen dan dei Amrekoanse offesiere as verplichde gasten èn de vielas verblieëve, haaën dei vaneeges ooch veel was: himmes, brókke, lijvet, jeskes, zokke, moalplagge, handik, enz. Ge wèt woal…, allemool geteekend mèt ‘US-Army’. Oppe revèèr van hinnen’ drèss’ ’n goo spel mèt bree lètters ‘US’. Dat mos allemool gewassen en pikfijn gestrieëke wèère. Oos maa, dei doen al e wasmesjien haa mèt ‘nen èllentrikke metöör die de was vier èntige van dei hiere. Ze brochde dei kleer per zjiep, oaleke maane vol en ziep mèt heep. Dei haaën immes gee bezae van weiveel ziep vandoen woas…. Me, ze brochden ooch al ‘ns iet mèt vier oos: sjeklèt, sjekloat, seldoatekókke, doehze kornètbief, pekskes sjikkesop (hinnesop) tot segrètte vier ooze paa, dèè dei ter dan mangelde vier den toubik dèè ter gewènd woas.

Maer het sjoenste van het verhoal ès, dat as het slech wèèr woas en de zjiep woas tous outgeloaie, woert ze volgestopt mèt de kleenste jing en dei woerten dan noo Zwarbaerg-sjool gevoare. D’r woas eene bij dèè voert dan mèt zjiep en al de spiëlplak ieëver tot onner het oafdoak. Nou konder geleeve dat ver bekiehks haaë en nog grietser woere as dèè seldoat ze gewier. Wat dènkder? Amrekoansen taksie, vier niks… Zelf outstappe, dat koste ve nie; veel te kleen. Dèèn ordenans poek oos trout en zat oos doal.. Wei dat bij hin de gewènde woas, mochde, moste en koste ve dan ooch salleweere. Vroem…! Vroem..! en vort woas ‘r.

Ne, nou ziehn ver wier dat zoe ‘nen aaë ,goddank, goed bewoarde klot Amrekoanse ziep out 1940-’45 wier herinneringen ophoalt; goed genóg im efkes nèèr te penne.

Mich tink dat asder dit lèèst ooch woal zoe e verhoalke kont vertèlle, och een van hiere zègge. Haag dat dan nie vier óch alleen… Dis…,dat ès dan verhoal ‘ doehzenden-en-een.’