Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

Bèèvoart noo Sjaerpenieëvel

Da’s niks spisjoals. Wèèmen hit dat nog nie gedoeën? Alleman hit woal oets ’n rieë gehad im te zègge: “As…,dit”, och “As…, dat, dan gón ich noo Sjaerpenieëvel”. En…, d’r zijn ter veel dei woerd gehaagen hèbbe…, ter hieëne getrokke zijn, wei och weinie, da’s wier ‘n aaner verhoal op zich.

Pak nou Eedewaarke van Janneke van Sisses-Pier, hèè haa veel te lang vier z’ne boas gewèrkt. Dat woas wèrke! Van smèrges vrig tot sooves loat, totter met pensjoen gesjikt woert. Wat zag ‘r? ‘t Woas èèl bedacht im te lache. Op z’n doeie gemoak tieëge z’n gewènden èn, deeklameerden ‘r langk outgerokke : “Nou …, moog ich…, ooch met den óttoobis…, met de gepensjeneerde…, noo Sjaerpenieëvel. Joeë…”Hèè meenden ‘r vaneeges niks van, kwiek weiter nog woas, want, hèè die nog elke wèèk twie en oaventou drei oer oan sport…. Loopen ènne bos, zjimnestiek och zwèmme.

Zoehgder dèè al èn ‘nen óttoobis stappen im…? Nèè, nèè, nie geleeve.

Maer, wètder ’t nog? “As Gènk zoo kampiejoen spieële,” haaë ze gezagd, dat ze dan te voet noo Sjaerpenieëvel zooë goeën.

Doen het dan zoe wijd woas, en outgefeest woere, vertrokke ze midden ènne nacht. Sef Vergoosen, Paul Heylen, Pierke Denier en Jean Conen zatte zich op kop. Im nie verloere te loope voert ‘ne zieëkeren Erik verop met de Zjiep. De Gee-Pee-Es haater vier alle zieëkerighèds mer oangezatte.

Op ’n poar bloore noo woas het braa goed oafgeloope. Me ge wèt het mesjein nemie, ’t ès nie bij dèèn eene kier geblieëve…

Weiveel zijn ter oets van out Gènk, joagentaere met de villoo op bèèvoart gewèèst noo Oos-Lie-Vrooke van Sjaerpenieëvel ? Weiveel hèbben ‘r oets onnerwèège platte band gehad ? Vlókkentaere de villoo op z’ne kop gezatte, de band plekke, pómpe en wijer… Ve konnen ter allewijl ‘ns stillekes im lache, maer ze dieën het toch mer.

Wètder wat vrigger doer de bot nogal ‘ns gedoeën woert ? As de stedente vier hin leste èksoame stonte, woert dèèn trip nogal ‘ns mier beloofd as ze…, ge verstód dat woal. Asder dan geene póchel

woot krijge, dan mosder goeën. Wei, dat hóng van den ènhaad vanne beloften oaf. Asder dan zoe de ierste wèèke vanne groete vekansie en Sjaerpenieëvel woert, dan loep doo oarig wat gelèkkig mer stikkepot jóngk volk rond…

Zoe woeren ‘r ooch ‘ns drei goei kammeroade, dei hinnen deplom van sjoolmeester gehoald haaë. Dei trokken ooch wei beloofd, op bèèvoart noo… (goed gerooid), twie van Gènk en eene van Zoeëneve.

Me, Renee ze voader, dèè nogal ‘ns gèèn iemes ‘ne loer draede, zag en hoel vol dat ze aerten èn hin sjoehn moste lègge, aaners tèlden dat nie.

“Aerten èn m’n sjoehn lègge ? Weizoe?” Toontsje de slimste, zag en z’n eege:

“Aerten èn m’n sjoehn stèèke… Èn wèlliche?? Ich zal ze trèn stèèke, me dei shoehn zal ich toch nie oandoehn.”

Renee losden dat aaners op. “Aerten èn m’n sjoehn…, dan krijg ich garrentie blooren onner m’n varse en onner m’n tiene. Ich zal ze iers mèrrig (gaar)koeëke, dan zijn ze mals en plat, dan twie poar zokken en dan hit biebieke geen bloore.

Rik van Zoeëneve zag:” Ich lèg ‘r gekloeëven aertsjes èn, dei zijn mer half zoe dik. Dat zal ooch woal goed zijn.”

Èn Hasselt oppe brèg ieëver de kenoal zooë ze bijeenkoeëme. KLoksloag tien oer woere ze prezent.

Alleen Rik kloagden al van pijn oan z’n viet doer dei aerte….

“Ich heb ze woal èn m’n sjoehn gestoeëke, me dei heb ich nie oangedoeën.” moulde Toon.

“Ich heb ze woal èn m’n sjoehn stèèke, me ich heb ze iers mèrrig gekoeëkt. Kiehk mer, ze hangen oan m’n zokke.

“Miljaar dedjie”vlókde Rik. “Ich goei ze trout, ich heb nou al bloore wei dikke aerte, ’t zijn woal geen grien, me ’t trekter toch op, dat zal ooch woal goed zijn.”

Doer Hasselt out, noo Diest…

Hónger en dorst koemen ooch mètdoehn. Èrget tèssen Kermt en Halen oan den èngang van ‘ne mieëbelwinkel zatte ze zich doal. Rik, dèè al braa miehg woas zoehg doo ‘ne relakszèètel stoeën. Hèè woo nie liever as doo ’n poar oer ènzitte.

“Jemmich Rik, zoe nie he, te voet noo Sjaerpenieëvel ès … te voet…, oan ee stek doer, met och zonner aerten èn d’n sjoehn.

’s Mèrges rond half vijf begoste ze oan ’t zwoerste stèk. De leste zès kieloomeeter; doo woerte ze gewoar, dat Sjaerpenieëvel z’ne noam nie gestoeëlen hit. Toon krieëg braa krampen èn z’n hiese (kuiten) Rik zag gee woerd nemie, zoe kepot woaser.

Krek achter Diest èn Kaggevènne, koeme ze verbij e geboo, hielegans verlicht met bloo en roed gekleerd licht boeëven en achter de gerdijne. Boeëven de vinster èn lichtende lètters: souna, relakse, en ’n sjempanjfles… Vier de dier stonte nog twie sjieke luksvetuure.

“Wa’s dat hei? vroehg Rik, ès dat hei ’n kepel, boe veel volk kèmt?”

“Bèste hiel gek, da’s ‘ne kefee mèt hiel stoote wijver” verbèèterde Toon.

“Me kiehk dan, oppe gèèvel steet toch ‘massa-gebed’ dat moet toch iet zijn im te bèèë, zoe kort bij Sjaerpenieëvel.”

Toon dèè efkes stil stont, begos helop te lache datter sjèdde.

“Rik, stèl dich dat toch ‘ns vier; dat ès e loesj kefeeke. Wètste wat oppe gèèvel steet? Nie massa-gebed, mer massaazjebèd. Dei wijver willen hin klante doo zoegezagd masseere.”

“Miljaar, bèn ich dan zoe kepot dat ich nog nemie kan lèèze?”

Doen ze dan tieëge de noen out dat hèllig dèrpke trèg op hous oan trokke, dieë ze óttoo-stop. Doen lèkde dat nog….

Vijfentwintig joor loater, op ’n bijeenkómst van hin proomoosie, hèbbe ze zich nog ‘ns getroffe. Doen hèbbe ze ‘ns faerm gelache mèt hin aerten en dat ‘massa-gebed’ .

Nou ziet- en wètder ‘t, ’t ès onvergèètelek zoe ’n bèèvoart noo Sjaerepenieëvel.