Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

nen Eekeboom

 

D vriggerjoere lengs de krk de baergop woo goen,

zoehg bezije de kapplenei, nen eekeboom stoen.

Zoe groet, znen aardm, nie te sjatte,

Mt drei, vier knner koste ve him krie imvatte.

 

Zn wortels boerden zich diep n de grond,

  zne bree kop kiek griets iever de Hoehgstrt rond.

H stoek zn tek hoehg en breed n de locht,

assof r doo boeven den hiemel zocht.

 

De zoemer goehf m n dikke kroen van griehn,

boe ge de zon nie ins kost doer ziehn.

n t noojoor, as de wnd rouw doer zn tek joehg,

het oan zn viet grousdik van de eekele loehg.

 

De wnter moek him tot een groete sjillerij,

mt op alle tek en tekskes e loogske snie.

Honnerde zoehg r passeeren m sjoolknnis te vergoare,

En dei allemool, dei noo hin iewige rst woerte gevoare.

 

Me oozen eek blief machtig en koppig stoen,

wei aa eeke dat pleege e doehn.

Tot op nen doag n deel mans noo him gnke,

dei groete sjaerpe zge loete rnke.

 

Tiege zoeveel geweld kos oozen eek nie op,

en, al wooter nie, h lag zne kop.

Boe h al dei joere stond, sjijnt nou de zon

op n dikke loog beton.