Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

Mier bloo èn de strót   

Mathieu Meuwissen, alias: Tjeu van Groar van Miehfke
Versjieënen èn “Vèè kalle Gènker” jannewoari 2007

Allewijl hierste de minse mer kloage daste geen pelisse nemie ziehs èn de strót en aste dan per gelèk nog ‘ns eene
ziehs loope, ès dat hiel hiestig en mèt ’n bèssel pepiere onner den aerm. Nou hèmme ze óttoos mèt heep en vliehge
dich verbij ier dasten het tegoei ènne mot hèbs. De moes ooch al hennig wat outgestoeëken hèbben ier dat er dich
eene naa kèmt.

 

Dan woas dat vrigger toch nogal iet aaners. Ich hèm nog èntige joere ‘Mengske de pelis’ gekant. Ich woas doen nog
mer e klee menneke, ietekes vier den Twiede Wèèreldoerlog. Mengske woas nogal ‘ne gezatte mins mèt e faerm
beikske, me altoes èn z’ne zelfden tenie. Doen woas er nog geene kal van zoeëmer –en wèntertenie. Hoehgout
haaë ze ‘ne keboa vier as het hel rèègende. As ze van dienst woere, droehge ze altoes strampen en rond hin lee,
‘ne riem mèt ’n matrak en ‘ne revolver. Och ze ooch koeëgels haaë, dat hèb ich vanmelèève nie gewieëte.

 

De minse woeren èn dèèn tijd nog braa rèstig. Het perzóng woas den dèksten tijd leeg. Zoet doo toch oaventou
iemes èn, dan woas dat gemeenlek ‘ne zoaterik, dèè vrijtou besjaar gemoakt haa.

 

Mengske woas doen vier mich zoe wat ‘De Pelis’ van Gènk, boe ich mèt veel respekt noo opkieëk. Ich dènk dat het
koem imdat hèè al zoe aad woas, want, hèè mos mer èntige joere nemie kloppe en ooch imdat ‘r hoost oanhaagetig
èn ’t dèrp rondloep.

 

Vier de mierrest haaste nog dei aaner plisse, wei de lange Liebe, Haarie Houben, Zjèèn Saeytrijdt en nog zoeveel
aaner, boe ich nou de noam van vergèète bèn. Dei trokken dèk van out het dèrp op hinne villoo noo de setees.
Doobij koeme nog de boois,dei oppe boute rondvèègde, im te ziehn och doo niks sjilden oan de laan, de bieëke, de
wijers en al wat labeer oangónk. Dei woerte bij de minsen ieëveral goed onthoald en krieëgen hertgins al ‘ns
’n drèpke. As ze groeten dorst haaë, dan sjèèmde ze zich nie im èn ‘ne kefee iet goeën te drènke. Ze woeren
dan woal zoe verstennig hinne villoo oan den achterkant van ’t gelèèg te zètte.

 

Wat ich mich ooch nog rappeleer en mich fèl ès bijgeblieëven ès; dat dei plisse mètgónken ènne persessie, hiel
veeroan èn ‘grand tenue’; mèt ‘ne blinkentige saabel oan hin zij en ‘ne witten helm op hinne kop.

 

As ich zelf dan wat aaër gewoere woas, koeme doo plisse bij van mijnen aaërdóm. Ich gón ze nie mèt noam
nieme; de wèts mer noets ! Van smèrges vrig tot sooves loat zoehgste dei men bieëzig zijn , midden èn ’t dèrp:
’t verkier leeë, fleetsjen ènne mond en as ter iemet iet die watter nie mocht, dan fleetden en kèèkden ter dat
alleman het hierde. Ze moande de minse vrie veel oan, me e perses koem doo imzègges noets nie van. Doobij
woere ze zoe bedechtig dat ze de aa minsen en de kènner de strót ieëver holpe. Alleman kaan hin en zij
kanten alleman. Ze bekimmerde zich ieëver al wat doo kos viervallen och misloope; van oan ’t gemeentenhous
tot oan wat nou de ‘Plas Mizèèr’ ès en trèg. Dat woas doen de prinsepoalste strót van Gènk. Me, doer dat
doanig fleeten en kèèke, krieëge dei woal ’n driehg kèèl, dan gónke ze bij Meng och èn den ‘Aaë Mazjestiek’
ènne rappighèds e pintsje drènke. Moet woal gezagd wèère, dat ze van oan den toog nog al ènne faar haaë;
al woas ’t maer mèt een oog. Ènne kefee koeme ze mèt veel minsen oane kal en dei kosten dan vanal vrooge
en zoe riggeleerde ze wat aaners oppe bieroo mos gevroogd wèère.  De wèèg, trèg en voert van Meng noo
de Mazjestiek dieë ze doer de bot èntige kiere per doag en…, bènnegoeën ooch.

 

Doen loehgen er geen kepotte pinten en fleskes en aaner voulighèds ènne Stroasiestrót, wei dat nou dèk
het geval ès. Nie dat er doen al veel gevèègd woert, me de pelisse woakden ter ieëver dat de minsen hin
meniere hoele en dat de strót zeiver blieëf. Ooch hoele ze de maert en de Wèntersloagstrót ènne goate.
Ènne Groetestrót moste ze nie koeëme, doo zoete de zjendaerme. Vreemde lei, dei èn Gènk hinne wèèg
nie vonte, wieëze ze boe ze moste zijn, want, ze kènden elk stritsje.

 

Ich wil nou woal nie zègge dat de pelisse van heië nie doehge, wijd van doo ! Me, allewijl hèbben dei mier
lètters geèète, maer goed ooch, want de minse zijn ooch mier bijderhand gewoere. Doobij kèmt nog dat
den doag van vandoag ieëveral krènksel mèt heep ès en dat ich mer vèn dat hiel oos mótsjepij lillek noo
de kont oan ’t goeën ès. Ze moete tèssebee koeëme bij dei jing dei van kleensoafoan nie doeëge.

 

Zwijg stil van dei strengels dei nie wille wèrke en van dei voulighèds gebreike tot ze nemie wieëte boe ze
stoeën.. Lót oos dan nog zwijge van dat volk dat zipt wei de vaerke, stèèlt wei de roave, vanal verabbedzjakt
en veronnèt. Dat woas vrigger toch allemool zoe aerg nie en doo moete de pelisse heië den doag ieëveral
èn tèsse koeëme; allewoal ze doo ooch zelf nie hiel nijg op zijn. As ze doo op oaf goeën, mèt man genóg,
dan moete ze nog vrie lètten op wat ze doehn, aaners krijge ze eeges nog kweddel.

 

Sjoen waerk ès toch hiel aaners. Ich rooi niemes oan im èn hin plak te goeën trafikke. As ve nou bekan
niemes niemie op strót spiere, ès dat goed te begrijpe. Me zelf gèève ze dat nie tou en ze zègge dat
dat de foot ès van te veel sjrijfwaerk.

 

Ve zille ze mer geleeve.

 

Spelling 2001 - Stem: Theo Achten