Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

Pier van Hijbkes Siska.

Gesjrieëven doer “ ’n Strèp”(?); noovertèld doer Marcel Schrijvers                                                                             

’t Woas ‘nen aaë jónkman, hèè woende joere gelieë tieëgen de Koatsbieëk èn Langere-Hee.  Doo haa ‘r zich ’n hitsje (hutje)gebód mèt wat bèrkestekke, ‘nen helver (armvol) wissenhoot, èntige pèlsteen, ’n strats (beetje) leem, ‘nen hoop tèrflep (turflappen) en wat rèsse(graszoden).  Noo lang klómmelen en vodderen haa ‘r zich ’n heisken èneen gekallefoaterd.

Iertijds vont mer (men) hertgins (hier en daar) oppe hee nog van dei klouzenaers, och hèbder nog noets gehierd van ‘den Hoetoet’  mèt z’n geete ?  Oppe plak boe Pier doo housde, stond oeren èn den imtrèk geen èntig gelèèg.  Hèè potkaerde doo godsetig alleen.  Wèèkelang zoehg ‘r geen godsgebeenedijde ziel. 

Ènne joagdtijd woas ’t er permentig braa minsechtig.  D’r koem hennig wat volk oane dier.  De jèègers koemen er hin sneeën opèète, hin bedóngske straffe koffie och ’n fles Franse wijn outlebbere.  Hijbkes Pier mos dan altoes mèt dei manslei de hee en de weiers (vijvers) èntrèkke.  Hèè kaan doo alle pèèdsjes , waloore ( zompig broek, moeras) , bieëke, en zouwe wei de lijne èn z’n haan.  Hèè wis krek boe de sneppe, de petrijze, de wil èènden en ’t aaner wild te vènne woas.  Wei ‘nen niks vonter de knijnspijpe en de nèste van de kwakkels en de fezante.  Vier z’n eege wild  vèèrig te moake haa ‘r dan sooves, bij ’t oeëpe vier, nog tijd genóg.  ’s Mèrges, vier doag en doo, verkochter rap z’n petrijze, liewaerke, hoazen en knijn

oane hootels èn ’t dèrp.  Mèt dei knabben en sente kochter zoe deenendaaner bij ’t kèsters-wijfke oane kèrk en repde zich dan hiestig ieëver ’t Stichelbaergsken èn Langeren op tinnes oan.

Op ‘ne sjoene kier haaën de zjendaerme van As, èn Gènk woeren er doen nog geen, him noosteiere ( bijna)  te stekke (pakken).  Op ‘ne goeie mèrge stonte ze op ’t Langerepoad al ènne heeld te drentele, ’t woas nog nie kloorlichten doag.

“Heela !” kèèkde doo eene, “ Wat hèbste doo onner d’ne kiehgel (kiel) stèèke ?”  Verbouwereerd doer dei vieze men (mannen), loet Pier valle watter nie haage kos, spróng ieëver de heeld de brim èn, gadsden tèsse de denne doer, ’t Vloakveld ieëver en,  ier dei zjendaerme wiste wat er goonde woas, zoet Pier al lang ènne Sjabbert.  Op ’t pèèdsje vonte dei men  ‘ne zak mèt zieëve knijn èn.

Wat ze ter mèt oangevangen hèbbe wèt niemes, noch ter diehvel nie.  Èn Gènk hèbbe ze ter niks van gepriehfd, maer altelichelek èn As woal.  Wei zooder zelf zijn as ze ’t óch zoe maer vier de viet smijte ?  Noo Pier zóchte ze nemie.

Tekst: Marcel Schrijvers en sterm : Theo Achten