Beluister het lied   Beluister deze tekst
Print deze tekst   Print deze tekst

ZWÈMME             

noo ‘nen tekst van  Marcel Shrijvers.    

Allewijl konne ve ’t hiel joor doer zwèmmen èn ieëverdèkde zwèmdokke, boe ’t altoes lekker waerm ès.  Het nemie gebreikde oeëpe zwèmdok èn Gènk oane Mieëleweier, woas ènne dertiger joere niks mier as ’n outgegroave modderkoul.  De boerd woas oafgezatte mèt mètterden achter dikke hoote peel.  De betónge boeiem en boerd hèbbe ze nooderhand gemoakt Efkes noo den oerlog van 1940-’45, loehg het doo joere langk wei ’n groete leeg mèskoul. ‘t Ès oafgebroeëken en ze hèbben ‘r e sjiek hootel op gebód.

Op straf van doedzin (doodzonde), en dan ènne hèl op te branne, woas het èn ooze koobjóngestijd ten strengste verboeie te zwèmmen èn dèè  ‘poel des verderfs’.  Vanne noed ’n deegd moakend en im nie geattrappeerd te wèère, gónke ve èrget èn ’n bieëk och èn ‘ne vèsweier ploetere, ooch as ’t van tousout nie mocht.  As zwèmbrikske droehge ve ‘niks’ ochwoal ‘ne blooë pèthanddók, imgekneept wei ‘ne pisdók och wei Tarzan ze zeemvel.  As dan ins ‘ne knoop lossjoeët, dan doeëk dèè siggelaer wei ’n kaerp im dèèn handdók trèg te vènne.  Bij elken douk bliksemden dan e poar noakse bille boeëven ’t woater out.  Ve plokken ooch pómproehzen och smieëte mèt modderbel noo deendaaner.  As moeder dan snouventaere zag dat ver noo vès stónke, loeëge ve en hoele steinig vol dat ’t van poetsjeboaie woas…, en dat mocht.

Onner den oerlog kiehkde ze zoe naa nemie noo de zeedelekhèds en dorste ve èn ’t Gènker zwèmdok sprènge.  Maer, dan moste ve woal ’n hiel geklid zwèmkestimken,  mèt hèlpkes ieëver de assele(schouders) oan hèbbe, dat bedeide: fetsounlek geklid mèt bensjes ieëver de sjooërs.  Dei kestimkes woeren ’t bèstekoop te krijge bij Pierke vanne Sarma vier zieëve frang-en-half.  Wèème zoe geen krieëg beholp zich mèt ‘n gewoen korte brók en ’n onnerlijfke.  De zoegeniemde fetsounleke zwèmkestimkes, woeren èèl maer hiel ordenèèr interlokke limmelkes, dei noatzijnde tieëgen de vel plekde wei e segrètteblèèdsje,  boedoer dan den hielen tispel te ziehn woas , al woerste zoegezagd hielegans geklid.

Ènins koemen dan dei dikke wolle zwèmbrikskes ènne moede.  Mèt zoe e brikske mosten èèl formedoabel goed konne zwèmme im nie te verzoupe.  Dei dènger slèrpde woater op wei ’n spons en dat liehghangend brikskeskreis zwalpde dich achternoo.  Noo de korte brikskes vier de mans, koem dan den ‘deux-pieces’ vier de vroolie.  Wètder ’t nog ?  Zoe’n hennig groete brók en ‘ne setjèè och ‘Bee-Haa’ wei ‘ne sloaikèrf.  Sommigte strande en zèmdokken haaën den trein gemist en doo mos mer, bij menier van kalle, nog hielegans geklid zijn.  ‘nen Noakse bouksnoavel blieëf doo nog altoes ’n iewige sjaan.

Oaventou woerter dan zoe ‘ns gestecheld mèt de badmeester… “Jiffrooke, hei moogder nie zwèmme mèt ‘nen ‘deux-piece’!”  Hiel verbouwereerd vroehg het wècht: ”Oo, ekskezeer, wèllig stèk moet ich dan outtrèkke ?” Allewijl ès ’t al zoe wijd, nou lótte ze het boeëveste speelken al tinnes. Nou konder al e mansslipke och e vrooliebiekienieke moake mèt ’n aa krevat och ‘ne moalplag en dan haagder nog stof ieëver. Dat ze maer ophaage mèt dat gestechel ieëver dèè moonookienie och dees doag ès het biekienieniksnemie; want de wèèreld geet veerout och ès ’t achterout ?  Lótte ve oos deendaaner niks èn d’ oere bloeëze, want, zoe’n hennig wècht èn moonookienie och “topless”… Ja, top…! Mèt dei sjoen groete ron… bloo ooge ès ‘t toch ‘t bekiehke wèèrd…!

Tekst: Marcel Schrijvers, Stem: Theo Achten