Bestoeën ze nog, dei poosklokke?

Toch woal, vieral èn oos memoerie. ’t Ès ooch al hoost 70 joor gelieë.

Èntige doag vier Poose woerten ènnen hoeëf en lengs het hous nèskes gemoakt. Keilkes ènne grond gedabd, opgevèld mèt hoei. De klokke zooën er dan de pooseekes èn lótte valle. Oos maa koem dan kiehken ochwant dei woal diep genóg en oppe goei plak stonte. Ge wèt woal, dei klokke hèmme nie veel tijd. Loaterhieëne woerte ver ooch wijs boevier ze zoe koem helpe kiehke.

As ver dan wei alle jing op Witten Donnerdig noo Zwarbaerg noo de mès gónke, dan gebierden het. Onnerwijl den orgelist en de pestoer het ‘Gloria in Exelsis…’ zónge rammelde de mèsdieners met bellekes, tot het zènge gedoeën woas.

Ze vertèlden oos dat de groetste klok out den toere noo Roeme vertrok vier bij de poos de pooseer te hoale. D’aaner klokke moste stil zijn tot ze trèg woas. Onner de mès van Pooszótterdig onder het Gloria begosten  de mèsdieners wier mèt dei bellekes te rinkele.

Nou mos de groete moederklok trèg zijn en zooë de heef vol ligge mèt pooseer. Noo de mès, wei ‘ne wènd noo tous…, de mierrest van ’t verhoal konder zelf woal ènvèlle.

Zoeveel echde gekleerde pooseekes … Nie lótte valle, aaners zijn de eekes kepot en koeëme de klokke het nooste joor nie lengs!!

De noen de kèèl oaf en dan loopentaere noo pieëtere en moeder. Doo woas ’t zikke gebloeëze; èn hier bloemenheefke, tèsse de pisbloeme lengs het sjop, oan de dier van ’t bakkes en de pèèrstal en nogwoal op het mierken oan de mèskoul, zoe goed haaë de klokke gemikt. We vonte doo allemool de eegeste eekes, , sjoen broun gekleerd… Opgeroapt en dan zoe fèl as ver woere ze oan moeder lótte kiehke. Ve langden hier het sjoenste eeke en ze krieëg dan ooch de dikste poen.


Bij ooze boapa en bomma het eegeste verhoal. Bloo, geel, grien, roei eekes vonte ver mèt heep. As ver dan oan tóffel zoete dan moste ver mèt boapa ‘kippe’ . As d’n eeke kepot woas getokt, mosten het oafgèève…. Mèt ‘n lang lip zoetste dan noo dat kepot ee te goape.…  Bomma wis doo woal ród mèt. Ze kipde zoelang mèt hier gekleerd ‘kalkee’ tot alleman mèt e kepot ee zoet. Dan het ee sjoale, ’n snee wit broed mèt proumezjelee …. Ternoo…, vors gebakke knibbelkesvloai.

Allewijl, as oos kinskènner pooseer koeëme roape vielt dat ‘hiemels’ oan. Wei dei dan doer den hoeëf en ieëver de groassef oafsauze en dan vaneeges hei en doo ter lengsdoer kiehke, en dat ve dan stiekem achter hinne règ eekes trèg lègge,  kan het plezier nie op.

Dènkelek ès het bij óch ooch zoe…. Zietder óch dan ooch zelf nie e bitsje trèg èn de kleenkènner?  Dan nog maer te zwijge van de eege wichter doen dei  lengs strouk èn toun vèègde  mèt hin kèrfke op eerjoagd.

Me, èster dan niks veraanerd èn al dei joere?  Toch woal….

Wèème kleert nou nog zelf de pooseer?  Nou konne ve ze koope…, oppe maert …, al nieëge wèèke vier  Poose... Ech woer !

Dan dènk ich zoe: Nou koeëme ter dènkelek  geen klokke nemie. Nou ès het de pooshoas, mèt z’n sjekloate poeten en oere,  dèè doer de kemers ès outgevonne.

Och wat; de klokke konne toch nemie trèg en voert noo Roeme…., ze zooë toch botse tieëgen al dei vliehgmesjiene, al hèmme dei ooch radar  en ‘nen óttoomaatisse pieloot èn hin snout stèèke.

Theo Achten,   ( miert 2014)